Persoonlijk leiderschap leer je niet uit een boek.
En ook niet door zes podcasts op dubbel tempo te luisteren tijdens je dagelijkse 10.000 stappen.
Nee. Je leert het samen met andere mensen die ook nieuwsgierig zijn en voelen dat er meer uit het leven te valen halt. Mensen die je aankijken als je iets zegt wat schuurt. Die je spiegelen, ook als je liever even weg zou kijken.
Ik dacht jarenlang dat ik raar was. Niet een beetje-eigenwijs-gek, maar écht anders. Alsof ik op een andere frequentie uitzond dan de rest van de wereld. Het leek of alle anderen het wél snapte. Het leven.
Tot ik op een dag aan een groepstraining meedeed. Persoonlijk leiderschap. Ik verwachtte een soort zakelijk zelfhulpfeest, met post-its en powerpoints, notitieblocks. Dat werk. Wat ik kreeg? Een spiegel. En een zachte schop onder m’n kont.
Daar zat ik, tegenover iemand die mijn ‘gekke’ gedachtes bijna woord voor woord uitsprak. Iemand die ook twijfelde. Die óók dacht dat ‘ie raar was, en weleens het gevoel had niet goed genoeg te zijn, met twijfels over wie hij echt was.
In deze groep leerde ik in no time ownership nemen. Stoppen met wijzen en ging kijken: wat is van mij? Wat wil ík?
Ik ontdekte hoe patronen me klein hielden. Die hardnekkige overtuigingen als: “ik moet het alleen doen”, “ik moet sterk zijn”, “ik ben niet genoeg”. Ik kreeg tools om mijn gedachten te herkennen. Ik ging van piekeren naar kiezen. Van automatische piloot naar bewuste actie. Eindelijk!
Dus ja, je kunt die cursus ook in je eentje doen, achter je laptop, met een kop thee en een hond aan je voeten. Maar als je écht wil groeien? Kies dan voor een training in een groep.
Laat je raken. Laat je zien.
Rise. Shine. And be part of something bigger.
