Tijdens een weekendje weg met mijn gezin in Valkenburg hoorde ik dat er vlakbij een Ronald McDonaldhuis staat, ontworpen door Friedensreich Hundertwasser, een invloedrijke kunstenaar en architect uit de vorige eeuw. In mijn opleiding tot tekentherapeut hebben we workshops gevolgd en gegeven in zijn stijl, die ik altijd heb ervaren als een viering van vrijheid en expressie.
Nieuwsgierig naar het gebouw, reden we ernaartoe. Na een korte wandeling door een rustige woonwijk stond daar pontificaal het langgerekte, kleurrijke huis, omgeven door een prachtig park. De zon scheen en ik stond even stil bij het verhaal achter deze plek.
Hundertwasser was van Joodse komaf en verloor zijn vader toen hij nog maar een baby was. Tijdens de Tweede Wereldoorlog overleefde hij door zichzelf voor te doen als rasechte Oostenrijker, zich uit te geven als christen en zelfs tijdelijk aan te sluiten bij de Hitlerjugend. Alles om onzichtbaar te blijven in een gevaarlijke tijd. Helaas overleefden veel familieleden van hem dit niet: 69 werden gedeporteerd en vermoord.
Die geschiedenis staat in scherp contrast met het gebouw dat hier staat: een levendig, bijna omhelzend kunstwerk vol kleur en speelse vormen. Het raakte me hoe iemand die zoveel duisternis heeft meegemaakt, juist koos voor licht, kleur en kinderlijke blijdschap. Misschien was het juist die ervaring van onderdrukking en onzichtbaarheid die zijn drang naar uitbundige zelfexpressie aanwakkerde.
In de gangen zag ik ouders en kinderen, en voelde ik de liefdevolle bestemming van dit huis. Het herinnert me eraan dat je, ongeacht je verleden, kunt kiezen voor groei, verbinding en het laten zien van wie je echt bent. Dat je haat en verdeeldheid kunt transformeren naar liefde en eenheid, als je het lef hebt om jezelf te tonen.
Hundertwasser had dat lef. En terwijl ik nog één keer terugkeek naar het huis, voelde ik een diepe bewondering voor zijn moed en de schoonheid die hij heeft nagelaten.
